Na een kleine omweg — we staan in Ypenburg ipv Pijnacker — strompelen we om 20:30 de hal van Netwerk binnen om onze kunsten te vertonen. Daan is op dat moment nog verwikkeld in een epische wedstrijd in Delft, vermoedelijk met meer plotwendingen dan een doorsnee fantasyroman, dus we starten zonder coach. Met één wissel lijkt dat geen enkel probleem. Optimisme is ook een tactiek.
De hal is groot. Héél groot. Zo’n soort ruimte waar je echo’s verwacht, maar waar vooral stilte rondwaart. Een soort volleybal-kathedraal, maar dan zonder de akoestiek. Dat mag de pret echter niet drukken: ik sla zowaar weer eens een bal binnen de lijnen zonder dat mijn lichaam instant protest aantekent. Het spel is rommelig, maar rommel die wél punten oplevert is officieel gewoon “tactisch chaotisch”. Eerste set in the pocket.
Never change a winning team, dus beginnen we set twee met dezelfde opstelling. Halverwege komen Daan en supporter Luuk binnen. Vanaf dat precieze moment — toeval? wie zal het zeggen — begint het bergafwaarts te gaan. Passes verdwijnen als sokken in de wasmachine, aanvallen lijken ineens overal behalve binnen de lijnen te verdwijnen en de stilte in de hal wordt oorverdovend. Set verloren.
Always change a losing team, dus ik ga eruit. En zoals traditie het wil, betekent dat doorgaans dat ik er ook uit blijf. Set drie en vier worden weer gewoon degelijk gewonnen, alsof we nooit een dipje hebben gehad.
En zo keren we met drie punten terug naar Den Haag. Via de juiste route dit keer.
Milene