Een bloedstollend spannende wedstrijd voor D3

Vanavond staat de zesde wedstrijd in één maand op het programma voor Dames 3. Nog nooit speelden we zoveel wedstrijden in een maand. Dat maakt onze vechtlust er in ieder geval niet minder op.

De inspeelperikelen van Dames 3

We zijn al een tijdje bezig als de tegenstander zich voor het eerst op het veld laat zien. Haastige spoed is zelden goed, maar bij volleybal – elke sport eigenlijk – is het wel fijn als je een beetje warm kan spelen. Misschien zijn de dames uit Nootdorp op de fiets, en dus al warm, of spelen ze pas warm zodra de wedstrijd begint. Heel gemotiveerd lijken ze niet.

Wij in ieder geval wel. Zoals vanouds spelen de Hagenezen zonder matje maar met donkere krullen, Gaby & moi, warm alsof de wedstrijd al in volle gang is. Ballen vliegen door de lucht, er wordt flink wat gedoken en sorry wordt vaker geroepen dan ‘ik’. Maar, een ding kan geschreven worden, warm zijn we altijd wel. 

Het fluitsignaal klinkt

En we zijn begonnen hoor. Het loopt gelijk soepeltjes. Yvonne is er weer en dat merken we. Aan het net niet alleen aanvallend sterk maar ook veel humor. En achterin het veld? Daar rolt ze zich haast een hernia. En ook Sanne, die zich, letterlijk en figuurlijk, in allerlei bochten wringt houdt de bal grotendeels in de lucht. Lieke heeft het deze woensdag te druk met ander leuks en is er niet. Ook aan de buitenkant zijn we ondervertegenwoordigd. Anouk heeft niet begrepen dat je een virus vooral lekker in Frankrijk moet laten, net zoals de voorspelde sneeuw overigens. En Roxane, die heeft een weekje vrij genomen. Dus is het aan Yndira en ikzelf om de rechter flanken van het veld te verdedigen. Dat gaat met regelmaat best aardig.

De vloer van de Steenwijklaan is weer schoon

Soms lijkt het bij de dames iets minder op volleybal en te veel op het spelletje ‘de ballon mag de grond niet raken’. Heren 5 kan na de wedstrijd in ieder geval met een gerust hart trainen op een schone en gedweilde vloer. Maar, ook hier geldt weer; de bal van de grond houden. En dat hebben we inmiddels tot een ware kunst verheven. Met handen, benen en armen. Whatever works! 

De welbekende gaten worden gezien en gevonden! Hoekjes, midden, serveren op positie 1. Ook de aanval gaat vrij soepeltjes bij de dames. Dat wil zeggen, de aanloop ziet er redelijk uit, de sprong kan zeker beter maar voetjes gaan van de vloer, en de bal wordt geslagen of getipt. Maar daar houdt het in de eerste set wel een beetje bij op. We beginnen met een mooie voorsprong maar laten de chaos zegevieren. Ons scorend vermogen is weer net wat te laag, net als het vermogen om de bal naar de spelverdeler te passen. In plaats daarvan laten we Gaby een marathon rennen en verwachten we uiteraard alsnog een perfect geplaatste set-up. Om vervolgens verbouwereerd te kijken als Gaby weer eens met rood hoofd het kookpunt bereikt. Dat kookpunt wordt ook bereikt bij de tegenstander. 

Volleybal is maar een spelletje

Niet voor de dames van DEO. Ze proberen de bal van de grond te halen alsof hun levens ervan af hangen. En dat is soms ook zo. Zo duiken ze de ballenbak in, zo hard dat ze met bak en al de deur naar buiten openen. Op zich niet heel erg want het is vrij warm in de zaal. Ook het blauwe scherm dat de velden scheidt moet het vergelden. Mijn nummergenootje besluit meer te praten dan te spelen, en vooral een beetje ruzie te zoeken. Dat doet DEO niet veel goeds, ons daarentegen… Wij reageren met snoeiharde ballen om de oren, die uiteindelijk op de grond belanden. Een beter antwoord bestaat er niet.  

Er werd tot bloedens aan toe gestreden. True Story. De hulp om de wonden te verzorgen werd vreemd genoeg bij de teller, Gert, gezocht. André, scheids, had er maar weinig mee op en verzocht vriendelijk om verder te gaan. En dat deden we. Druppels bloed op de grond ontwijkend. Ook bij Ebru druipen de druppels bloed langs de hand. Tape erop en door, toch? Zeker! Ebru speelt een super wedstrijd op zowel mid als passer/loper positie en heeft een service waar je u tegen zegt. DEO niet trouwens, die hebben helemaal geen antwoord op haar service. 

Laatste wedstrijd van het seizoen

Schermen omver lopen, door de deur naar buiten knallen, wat gescheld en getier. Dat alles doet niets af aan de gezelligheid en energie van het dames DRIEmteam. Er wordt keihard gewerkt, knalhard geserveerd en best genoten. Het is alweer mijn laatste wedstrijd van het seizoen, en dus kan ik het onderste uit de kan halen. En ondanks dat ik wat pancakejes heb laten zien dit seizoen, waren het vandaag meer poffertjes, zonder poedersuiker ook nog. Maar ja, dat mag de pret niet drukken. De aanval rechtdoor scoorde in ieder geval.

Hoe staat het met de sets?

Oja, best belangrijk in een wedstrijdverslag om ook wat setstanden te delen natuurlijk. Of het die hernia, poffertjes en het bloedbad waard was… JAZEKER!! Het was afgelopen vrijdag dansen tegen VCO, de afterparty tegen DEO vanavond was een stuk leuker. Verliezen doe je samen, maar winnen zeker ook. En hoe?! Vanaf de eerste set maakten we het spannend met een setstand van 25-27, gelukkig herpakten we onszelf in de tweede en derde set, beiden eindigden in 25-22. Uiteindelijk hielden we vier mooie en welverdiende punten in Den Haag met een laatste setstand van 25-17.

Heren 5 stond inmiddels al te trappelen om het schoongeveegde veld te betreden en wij drinken snel een biertje om deze heerlijke wedstrijd af te sluiten. Na zes wedstrijden in een maand mogen we nu even uitrusten. 22 april komen we pas weer in actie.

Een extra bedankje aan Firoz die de wedstrijd vastlegde, aan Vincent S. en L. voor het fijne coachen en uiteraard aan Dames 3 voor de gezelligheid, energie en de tomeloze inzet!