Heren 5 strijdt voor de 10e overwinning in Delft

Het was er tijd voor weer een gezellie potje spelen tegen een van die blauw geklede tegenstanders uit Delft. 

En ja hoor, zij benaderden ons tevoren zeer respectvol. Er was namelijk een centercourt vrijgemaakt zodat we eindelijk eens onze kunsten op een echt hoofdveld konden vertonen. Maar we werden al heel snel uit de droom geholpen. Het hoofdveld was voorbestemd om ons 1e Herenteam de kans te geven verder uit te lopen op de concurrentie. Dat laatste bleek overigens een illusie.  

Maar terug naar ons groepje licht gefrustreerde volleybalvrienden. Zwaar in de depressie natuurlijk waardoor de vurige wens van Theo (we spraken af dat we nu eens de eerste set winnen) geheel in het water viel. We misten bovendien onze sterkhouders Harry en Andre waardoor we met zevenen aan de klus begonnen. Jullie kennen de omgeving en de omgevingsgeluiden op zo’n bijveldje wel als je er ooit speelde. Een overwegend blauwe achtergrond langs het veld met daarnaast allerlei overdreven aanwezig volk, dat voor publiek doorging. 

Ook de bekende, nauwelijks aan de moderne tijd aangepaste, gezangen zoals: wat is het net toch hoog en wat is dat veld toch groot deden ons vrij weinig. En hoewel dat gebler ons steeds minder raakten moesten we er toch weer wat aan wennen. Al die ‘tegenslag ‘ zorgde voor een wat onrustig eerste setje met verlies tot gevolg. In de 2e waren we weer bij de les en hoopten op succes. Dat lukte in die set wel, maar in de volgende liep het niet helemaal zoals gehoopt.  

Daar waar Robert als midden begon, werd de opstelling na de 3e set aangepast. Hij ging spelen op een van de vertrouwde passer/loperplekken, terwijl Gawein op het midden Andre moest doen vergeten. Andere spellie er in en dat alles leverde weer toch wel een ander beeld op. De Blauwtjes werden met een 25-11 setwinst weer met alle beentjes op de grond gezet. Gevolg een 5e aansluitend optreden.  

Vrij vermoeiend allemaal, maar na een spannend potje konden we aan het einde ervan alweer onze 10e overwinning van het seizoen op ons leitje schrijven. 

Na deze uitputtingsslag vierden we met het grootste deel van het team onze overwinning nog lang en uitgebreid (vooral wat hapjes en sapjes betreft).  

De Gâhwe Cactus

bleek ik bij thuiskomst in de tas te hebben meegenomen (geintje van de teamgenoten). Maar ik was er blij mee en ik heb hem de rest van het weekend vol liefde gekoesterd.  

Kuitenbijtertje