Weer winst voor Heren 5 tegen Monza 4-0

Soms heb je van die wedstrijden, die je eigenlijk het beste kan omschrijven als Niksig. En die van afgelopen vrijdag in Monster was er weer eens zo een. We waren niet op volle sterkte, want Harry was er niet en ook van Ton kregen we behoorlijk laat het seintje, dat hij het allemaal niet zou gaan halen. Dat maakte de basisopstelling natuurlijk wel een stukje eenvoudiger.

Anders dan de setstanden doen vermoeden, zijn we op geen enkel moment echt in gevaar geweest. Elke set was er die (ruime) voorsprong die soms door eigen duffigheid wat minder werd. We vonden de sfeer wat zielloos, temeer daar we H2 misten, die oorspronkelijk naast ons veld zou moeten optreden, maar er door corona bij Monza niet hoefden te zijn. Om de zaak toch een beetje te verlevendigen werd er door mij een poging ondernomen om enkele acties op beeld te zetten. Dat mislukte jammerlijk. Maar de duistere beelden vanuit een opbergvak uit een sporttas zijn nog wel na te bestellen.

De 6 van M6 maakten het ons dus niet echt moeilijk. Een derde van het team bestond overigens uit  dames, die de set upping voor hun rekening namen. Af en toe leek het in hun verdediging iets teveel op een optreden van de Vliegende Panters, waarbij hun aanvoerder de kroon spande door grote delen van het veld in z’n eentje stofvrij te maken. Ik zie dat bij ons team echt niet gebeuren (ha,ha).

In ieder geval was het een vrij rustig avondje. Ook nu verwelkomden wij een tweetal supporters. Bart was er, evenals Johan, de zoon van Theo. Wat zij zagen was niet heel erg flitsend, maar aangenaam genoeg om naar te kijken. We wonnen in ieder geval met 25-19, 25-17, 25-17, 25-19.

We waren op tijd klaar om nog een drankje of 2 in te slaan en natuurlijk een hapje daarbij, maar om 22.00u uur werden we netjes de tent uitgezet.

De Gâhwe Cactus kon ditmaal niet aan iemand anders dan onze Firoz worden uitgereikt. Met opvallende en scorende aanvallen en keiharde services was hij dit keer ons mannetje.

Kuitenbijtertje