Winst en verlies tegen HUP BLAUW

Een weekje na onze overtuigende overwinning op HUP BLAUW 11 traden we afgelopen vrijdag aan tegen HUP BLAUW 13. Ook aardige jongens, maar…laten we het voorzichtig zeggen, iets minder getalenteerd. Wij werden verrast door hun verdedigingsopstelling. Het leek de ouderwetse Korfbalopstelling wel met 2 aanvalsvakken met daartussen een vak om de bal over te spelen. Met andere woorden bij onze service stonden er 3 strak aan het net geplakt (geen idee wat ze daar deden) en de andere drie nagenoeg op de achterlijn. Wel grappig om te zien, maar nu ook weer niet heel efficiënt. We lieten ons er niet echt door afleiden en knalden er vanaf het begin (12 scorende services van Firoz) keihard in die eerste set. Ook de volgende sets waren we behoorlijk superieur. Maar het was gevoelsmatig toch wel een bijzonder partijtje.

Immers, Ton is kortgeleden verhuist. De afkalving van ons team bleek daarmee ingezet. Gert was de volgende om te melden dat hij gaat stoppen vanwege fysieke problemen. Hij speelde deze wedstrijd alle sets en de door ons opgelegde verhoging van de pijngrens doorstond hij ogenschijnlijk zonder te veel moeite. Dat laatste bleek echter een onwaarheid, maar op Gert kon en kan je altijd rekenen. Bij zijn komst naar ons team als nieuw verenigingslid maakte hij indertijd al een zeer positieve indruk: “ik ben lid geworden van de vereniging, dan vind ik het normaal dat je iets voor de club gaat doen. Wat zou ik kunnen betekenen?” Kijk…dat zijn natuurlijk teksten die aanspreken en je hart verwarmen. 

Deze afmeldingen zagen we nog wel aankomen, die van Harry niet. Tijdens de teamvergadering gaf hij aan te gaan stoppen. Voor hem is de cirkel wel zo’n beetje rond. Wij stoere mannen kijken na zo’n mededeling een beetje verbaasd rond en gaan vrij snel over tot de orde van de dag. Maar voor en na de wedstrijd bleek de impact toch wel groot te zijn. De meesten van ons zijn al jaren vergroeid met onze Westlandse kanjer. Zijn zeer coöperatieve opstelling, ‘tactische’ aanwijzingen, openhartige gesprekken en als man met diepgang, gaat ons toch echt verlaten. Hij wil nu rust, maar dat belet ons natuurlijk niet om er alles aan te doen hem over te halen volgend seizoen af en toe of regelmatiger een training mee te pakken. Wie weet. Samengevat gaan we een drietal mooie mensen met hun geheel eigen, unieke identiteit erg missen.

We hopen op gelijkwaardige vervangers waarbij we het helemaal niet zo raar, hooguit een beetje bijzonder, zouden vinden als dat vrouwen zijn. Wie durft?

De Gâhwe Cactus
Ging naar Harry, die bevrijd van een last een zeer gedegen potje speelde, serieuzer was dan normaal en bijzonder geconcentreerd. Zou kunnen komen door Gonda, zijn vrouw, die naast vanzelfsprekend Wibbie en Bart onze wedstrijd volgde. 

Kuitenbijtertje