Aan de wandel met Jeugd TC lid; Firoz

Waar ik met Gaby nog een lekker wijntje dronk in januari, trek ik vandaag de wandelschoenen aan. Of naja, geen schoenen, maar wel wandelen. En dat doe ik vandaag met Firoz! Die kennen we allemaal wel hè? De fanatieke buitenaanvaller van Heren 5, gepassioneerd lid van de Jeugd TC en ballenverzamelaar bij de materiaalcommissie. Maar, bovenal kennen we Firoz als blij ei, een Sovicosser in hart en nieren die er altijd is en voor iedereen klaar staat.

Nou staat Firoz elke dinsdag al met z’n voeten in het zand tijdens de indoor beachvolleybaltrainingen, maar vandaag hebben we daar het heerlijke geluid van de Noordzee en een verkoelend lentebriesje bij. En terwijl de golven over het zand schuiven en wij huppelend de vele schelpen ontwijken gaan we terug in de tijd… 

Opgroeien in Suriname

En niet alleen dat, we verruilen Nederland ook even voor Suriname. Want daar is Firoz geboren, en opgegroeid. In een mooi plaatsje dat Nickerie heet, tegen Guyana (niet te verwarren met Frans Guyana) aan. Zo dichtbij Guyana dat je op een mooie dag zelfs het strand van het buurland kan zien.

Nickerie (uitspraak: Nickéérie) is een van de districten van Suriname. Het ligt dus in het noordwesten aan de monding van de Corantijn rivier, de grensrivier tussen Suriname en buurland Guyana. Het district staat bekend om de rijstplantages, al werd er vroeger – tijdens onze kolonisatie van het land – ook katoen, koffie en in mindere mate ook suiker en bananen verbouwd. En terwijl we het hebben over de rivier en waar je goed kan vissen laat Firoz me wat foto’s zien van afgelopen zomer toen hij weer even ‘thuis’ was. Grote vissen, prachtige zonsondergangen, mooie natuur. Nou wilde ik al graag naar Suriname, maar nu helemaal!  

Een roadtrip zonder rijbewijs

En terwijl het windje in onze rug blaast en het lentezonnetje ons gezicht iet wat verwarmd vertelt Firoz me de leukste verhalen. Over een eerste baantje als boekhouder waar hij zijn passie voor cijfers ontdekte. Maar ook zijn tripjes naar Guyana. Met auto, op de veerpont en zonder rijbewijs. 

Zo ging Firoz eens op een roadtrip door het buurland, en toen het begon te regenen voelden hij en zijn vriend de druppels op hun hoofd. “Oh, vet, je reed in een cabrio?” vraag ik ‘m nog. Dat niet. Snel pakte de vriend van Firoz een paraplu die in de auto lag en zo vervolgden de twee de roadtrip, met paraplu boven hun hoofd en onder het lekkende dak van de auto. Dat moet er hilarisch uitgezien hebben. Ik kan het me alleen maar inbeelden. 

Een hart van goud

Anyway, Nickerie is waar Firoz opgroeide én hij voor het eerst in contact met volleybal kwam. Hij zat namelijk in het schoolteam en was uiteraard gelijk verkocht aan de sport. Zo nu en dan steunt Firoz de volleybalclub S.V.Viking in Nickerie en vriend Danny die een gym heeft door oud maar goed materiaal te sturen. Een hart van goud! En dat bewijst hij niet alleen door zich onvoorwaardelijk in te zetten voor Sovicos en zo nu en dan de volleybalclub in Nickerie te steunen, ook draagt hij bij aan het behouden van de school ‘Devraj Pandey inter college’ in de stad Pratapgarh Uttar Pradesh in India. Het heeft 18 lokalen en Firoz is er een aantal keer op bezoek geweest. Super tof!

Dan nog een beetje volleybal

Van Suriname en India naar Nederland, waar Firoz alweer heel wat jaartjes geleden zijn vrouw ontmoette en inmiddels 30 jaar gelukkig getrouwd is. En ook nog twee mooie zoons heeft waarvan er een bij Inter Rijswijk zijn kunsten als spelverdeler vertoond. Zelf speelt Firoz al heel wat jaartjes bij Sovicos, al sinds 2011. Is sindsdien ook nauw betrokken bij de club d.m.v. verschillende vrijwilligersfuncties zoals training geven en coachen bij de jeugd van Sovicos. 

Dat leeftijd bij volleybal niet uitmaakt bewijst Firoz. Maandag is hij aanwezig voor de jeugdleden van Sovicos, dinsdag staat hij zelf met zand tussen de tenen bij de beachtrainingen en woensdag met energie voor 10 bij de trainingen van Heren 5. Dan zijn er nog de wedstrijden op vrijdagen waarna Firoz de kantine met zijn aanstekelijke lach vult tot in de vroege uurtjes. 

Kip en honing op de Surinaamse barbecue

Scheveningen hebben we inmiddels ver achter ons gelaten en dus keren we om. Tijd om een hapje te eten. En als ik Firoz’ instagram moet geloven is dat, naast volleybal, ook een grote passie van ‘m. Van lekker wokken, tot barbecuen en van sushi tot roti. Oh en kip natuurlijk 😉 “In Suriname braden ze het eten vaak op hoog vuur, dat vind ik maar niks. Je proeft dan haast niets meer. Dus als ik in Suriname ben vind ik het leuk om zelf te barbecuen. Kipje erop, ingesmeerd met honing.” M’n maag knort en het water loopt me in de mond. “Leuk is dan om te horen dat ze nog nooit zo’n lekker stukje kip hebben gegeten.” Helaas hebben we geen barbecue, nog kip en honing, bij ons anders had ik Firoz gevraagd een stukkie voor me te braden. Zijn favoriet is trouwens “gewoon Surinaamse bami met kip”, en ook dat gerecht moeten we bewaren voor een volgende keer. 

Terwijl we terug wandelen hebben we het nog even over wat Firoz zou doen als hij één dag Koning van Nederland zou zijn. “Ik zou er alles aan doen om de armere mensen in Nederland een leuke en onvergetelijke dag te bezorgen op kosten van de staat”. Wat schreef ik? Een hart van goud, die Firoz. 

Ook hebben we het kort over werk. Firoz werkt op Schiphol als site manager en dat is waar ik ‘m – naast op de Steenwijklaan – vaak tegenkom. Of om een koffietje te drinken voordat ik in het vliegtuig stap of om wat voor me te printen omdat ik dat weer vergeten ben, thanks Firoz 😉 Dus mocht je nou een keertje vliegen en uitgezwaaid willen worden door deze topper… 

Wij zijn na ruim 16.000 stapjes, gezandstraalde gezichten en verwarde haren – ik dan – aangekomen bij een strandtent. Tijd om die knorrende maagjes te vullen.