Hoe overleven onze leden zonder volleybal – deel 2

Nu de wedstrijden afgelast zijn, we geen trainingen meer hebben én de kantine in de Steenwijklaan er stilletjes bij staat hebben we tijd over. Ik ben dus wel benieuwd wat de Sovicossers doen nu er niet meer gevolleybald wordt. Is er nog leven zonder volleybal?

In deel 2 ga ik langs bij Dames 2, Dames 4 en Heren 1.

Quarantaine: een lesje in creativiteit door Natasja uit Dames 4

Als docent is mijn werk vrijwel gestopt. Naast per klas een keer per week een online les verzorgen is mijn baan veranderd in een kantoorbaan. Docent voel ik me niet meer. Als docent ben ik niet gewend om thuis te zitten, ik ben niet gewend alleen maar mailtjes te beantwoorden en soms een conference call te hebben, en ik ben al helemaal niet gewend om de hele dag in mijn eentje in stilte te werken. Van interactie met gemiddeld zo’n 90 leerlingen en 40 collega’s per dag ga ik naar stilte en af en toe een miauwtje van mijn kat (wel heel lief hoor, hij doet zijn best).

Om mezelf een beetje scherp(?) te houden heb ik een puzzel liggen van 1500 stukjes, vooral om af en toe van mijn scherm weg te kunnen, en ik heb het geluk dat Konrad om de hoek woont dus kunnen we er af en toe uit om even te volleyballen op het veldje voor mijn huis. Volgens RIVM natuurlijk 1,5 meter uit elkaar 😉.

Daarnaast ben ik met mijn collega’s wel druk bezig om fit te blijven, en om onze leerlingen fit te houden. Zij moeten ook opeens hele dagen thuis zitten. Daarom hebben de docenten LO van mijn school het #Bonafit schema opgesteld (Bona van bonaventuracollege). Elke week zetten ze een trainingsschema online waar de LO docent dan uitleg bij geeft. Daarnaast geven ze de tijd waarin zij het circuit doen als uitdaging. Hier kunnen leerlingen dan op reageren met hun eigen tijd. Ik zelf dacht ook maar eens de uitdaging aan te gaan en heb het tweede schema gevolgd met een tijd waar ik zelfs aardig trots op ben (we zullen het maar niet hebben over de spierpijn van de volgende dag). 

De interactie met leerlingen, het gesprek kunnen aangaan, een grapje kunnen maken die ze niet snappen en bovendien “echt niet grappig vinden, mevrouw” is wat ik het meeste mis. Mede daarom ben ik ook de #Bonafit challenge aangegaan, en heb ik het filmpje ervan zonder gene op mijn docenten-Instagram pagina gezet. De leerlingen houden me scherp en als we van hun vragen zich uit de naad te werken en zichzelf te blijven uitdagen thuis, dan moet ik dat ook doen vind ik. Binnenkort verzin ik wel een volleybal uitdaging voor ze, ik sta open voor input (ik heb een paar leerlingen die bij VCO spelen dus graag iets zwaars). Mocht je interesse hebben in het schema wat mijn collega’s gemaakt hebben dan deel ik dat graag met jullie. Voor nu: groetjes, was je handjes, en hopelijk tot snel!

En hoe overleeft Matthijs, uit Heren 1, zonder volleybal?

Zijn leven bestaat voor 80% uit volleybal. Nu dat volledig stil is komen te liggen (behalve de redactie en jeugd-tc zaken) is het zoeken naar nieuwe hobby’s en bezigheden. Welke zijn dit geworden?

Allereerst Candy Crush. Het welbekende spelletje van King heeft alle gebruikers deze week onbeperkt levens gegeven. Ideaal om je tijd te verbruiken! Ik heb in 4 dagen tijd 300 levels voltooid, oeps…

Daarnaast doe ik iedere dag krachttraining, voor zover dat thuis mogelijk is. Ik heb gewichten, resistance bands en een optrekstang dus die spieren worden goed getraind.

Ook ga ik nu 3x per week hardlopen. Afgelopen week liep ik 7km in 32 minuten. Deze week loop ik 8km en maandag heb ik deze zelfs in 36 minuten gelopen! Met die conditie zit het voorlopig dus wel goed, althans zolang we naar buiten mogen. Dat is nu wel echt een privilege.

Tot slot natuurlijk schoolwerk, want de colleges gaan gewoon door. De schriftelijke tentamens zijn al uitgesteld dus we kunnen ons de komende weken richten op de portfolio’s, verslagen en projecten. Het is even aanpassen maar het komt goed!

Everybody keep safe and healthy and see you soon on the court!

Suzan uit Dames 2 mag wel nog naar werk.

Ik val onder het kleine deel van Nederland dat nog op werk kan werken. Lang leven het werken in de zorg!

De eerste periode was het rustig op de (forensisch psychiatrische) afdeling. Patiënten begrepen de situatie en de protocollen kwamen zo langzamerhand binnen. Inmiddels zijn we een stuk verder patiënten mogen niet meer naar buiten en worden onrustiger, meer gesprekken en spelletjes met patiënten. De controles doen bij patiënten en eventuele klachten uitvragen.

10.000x op een dag je handen desinfecteren. De handcreme is niet aan te slepen…. We worden inmiddels elke dag gemaild met nieuwe protocollen. Uitleg gehad hoe je beschermende kleding aan doet. Ik weet nu al als ik dit moet doen gaat dit niet goed! Ik zit veel te graag aan mijn gezicht en aan mijn kleding te frunniken. Ik zou voor een grote kruisbesmetting zorgen. Dus voor mij is het werk, werk en werk. En wanneer ik thuis ben de was, schoonmaken en op jacht naar boodschappen!

Suzan en haar beste vrienden nu 👇

Wat doe jij nu er geen trainingen & wedstrijden zijn?

Laat het me weten en stuur me een mailtje!