Een datum die normaal gesproken garant staat voor ladders, zwarte katten en spiegels die niet alleen je evenbeeld, maar volgens de overlevering ook een flinke portie ongeluk kunnen terugkaatsen. Maar in de sporthal bleek het noodlot andere plannen te hebben – of misschien had het gewoon een vrije avond genomen.
Er gebeurde iets veel zeldzamers: pure volleybalmagie. De finale van het Sovicos Scholen Volleybaltoernooi trok zich namelijk niets aan van bijgeloof, noodlot of andere dramatische voorspellingen.
In de categorieën meiden 15+, jongens 15+ en mix werd er gestreden alsof het lot van het universum afhing van elke rally. Ballen vlogen door de lucht met een vastberadenheid die je normaal alleen ziet bij koffie op maandagochtend. Er waren duiken, reddingen en acties waarvan zelfs de zwaartekracht even leek te denken: ach, vooruit dan maar.
Langs de zijlijn barstte het publiek uit in luid gejuich. Teamgenoten, klasgenoten en toevallige voorbijgangers (oké, vooral klasgenoten) moedigden elkaar aan met een enthousiasme dat moeiteloos elk restje vrijdag-de-dertiende-onheil verdreef. Fanatiek, energiek, maar vooral sportief – precies zoals je het wilt zien.
En alsof dat nog niet genoeg spektakel was, betraden ook de leraren het veld. Daar werd bewezen dat docenten niet alleen cijfers kunnen uitdelen, maar ook verrassend fanatiek voor punten kunnen vechten. Het leverde heroïsche momenten, sportieve strijd en hier en daar een lichte identiteitscrisis op bij leerlingen (“Sinds wanneer kan mijn docent zó smashen?”).
Kortom: een finale om met een grote glimlach op terug te kijken. Een enorm dankjewel aan alle vrijwilligers die de afgelopen vier vrijdagen hebben geholpen – jullie waren de stille krachten achter alle actie. En na al dat sportieve geweld was er de perfecte afsluiting: heerlijk Surinaams eten, met zorg en smaak bereid door Firoz.
Vrijdag de dertiende bleek uiteindelijk geen dag van ongeluk, maar van rally’s, gezelligheid en volle borden. Veel beter wordt bijgeloof eigenlijk niet weerlegd.
